Ma Rainey's Black Bottom

Boseman’ın Son Filmi: Ma Rainey’s Black Bottom

2020 yılında birçok oyuncu ve sanatçı aramızdan ayrıldı. Bu oyunculardan birisi de King T’challa rolü ile hafızalarımıza kazınan başarılı oyuncu Chadwick Bosemen oldu. 28 Ağustos’ta kaybettiğimiz Boseman’ın ölümünden 3,5 ay sonra 18 Aralık’ta son filmi olan Ma Rainey’s Black Bottom Netflix platformunda yayınlandı. Türkçe ismiyle Ma Rainey: Blues’un Annesi filmi ünlü siyahi bir Blues sanatçısı ve grubunun gergin bir kayıt gününü anlatmaktadır. Filmi izledik ve spoilersız bir şekilde sizler için inceledik.

Karakterler

Filmimiz aslında gerçek bir karakterden uyarlama olan fakat sıradan bir biyografi olmaktan da bir o kadar uzak bir hikaye. Blues’un Annesi olarak anılan ve Paramount ile antlaşma imzalayan ilk siyahi sanatçılardan da biri olan Gertrude Ma’Rainey‘e filmde Oscar ödüllü oyuncu Viola Davis hayat veriyor. Karakterimiz despot ve baskın bir sanatçı, istediğinin olması için direten, olmadığında da direnen bir karakter. Viola Davis ise bu güçlü karaktere gerçekten hakkını veriyor ve çok iyi bir performans sergiliyor.

Chadwick Boseman tarafından hayat bulan Levee ise bence filmin asıl yıldızı ve tüm çatışma noktalarını oluşturan kişi. Levee gerçek bir müzisyen olmayı hedefleyen, gençliğinin baharında bir genç. Aynı zamanda gençliğinin getirisiyle umursamaz da olan Levee, Ma‘nın grubunda trompet çalıyor. Bana göre Chadwick Boseman‘ın en sağlam performansı olan bu karakteri özel yapan şey ise diğer tipleme olarak aktarılmış karakterlerden ayrışması, farklı olması. Trajik geçmişi, hedefleri ve yaşadıkları da zaten filmimize bir noktada konu oluyor.

Ma Rainey's Black Bottom

Geri kalan karakterlerin filme bir katkısını ise ben göremedim. Zaten Davis ve Boseman’ın performansları hepsini gölgeler nitelikte. Hatta filmde bazen bu karakterlere bir arka plan veya özellik verilmeye çalışıldığını ama bu çabanın başarısız olduğunu görüyoruz. Grubun diğer üyelerinin hepsinin aynı tip olduğunu, yapımcıların da klasik beyaz tiplemesi olduğunu da söyleyebiliriz. Bu noktada bu karakterlerin varlığı ana karakterleri parlatmak için olmalı fakat bu işlevi de sağlamıyorlar ve bence fazlalık gibi kalıyorlar.

Bence filmin en güzel kısmı oyunculuklarıydı. Gerçekten iki başrol Davis ve Boseman harika performanslar sergiliyorlar. Bunun dışında filmi başarılı olarak ne yazık ki nitelendiremiyorum.

Ne Anlatıyor?

Filmin konusundan yukarıda kısaca bahsetmiştik fakat filmin anlattığı (en azından anlatmaya çabaladığı) çok daha fazla şey var.

Ma Rainey's Black Bottom

Filmimizde çok net bir şekilde ifade edilen ırkçılık mesajını görmemiz mümkün. Bu filmde olmasaydı absürt duracak bu mesajı aktarmak için tercih edilen yol ise gerçekten garip. Nitekim beyaz adama karşı siyahi kadının duruşu bize bu mesajı yeterince hissettirirken film bize belki anlamamışızdır diye açıklıyor. Zaten 1 saattir izlediğiniz şeyin açıklanması yeterince sıkıntıyken bir de aynı şekilde her şeyi direkt söyleyen ve güzel bir bölüm olabilecekken komik duran bir monolog izliyoruz. Aynı zamanda Levee yaşadıklarını anlatıyor fakat bu sırada kullanılan anlamsız ve biraz da rahatsız edici kamera açıları sahneyi basitleştiriyor. Film bize bu mesajı direkt söylemektense hissettirseydi çok daha başarılı olabilirdi diye düşünüyorum.

Aynı zamanda film sanat temasına da önem veriyor. Fakat önce Ma üzerinden ve sonrasında Levee’nin hayalleri üzerinden çizilen sanat fikri filmin tamamında aslında önemli bir yer edinemiyor. Levee sanatçının nitelikleri üzerine bir dizi önemli şey söylüyor fakat bunları desteklemektense gereksiz diyaloglar ve başka şeylerden bahsederek devam ediyor. Ma ise çok büyük bir sanatçı ve sanatından bahsediyor fakat söyledikleri asla temaya katkı sağlamıyor veya Levee ile de tam olarak çatışmıyor böylece de filmin anlatmak istediği sanat algısı tamamen havada kalıyor.

Ma Rainey's Black Bottom

Filmde bunların dışında bahsedilen birçok şey var. Açılmayan bir kapı, kekeme bir çocuk, din eleştirisi, terk edilmek ve benzeri… Fakat bu anlatılanlara genel olarak bir derinlik katılmıyor ve bağlamdan uzak kalıp anlamsızlaşıyorlar.

Gergin Atmosfer

Filmin afişini ve fragmanını izlediğinizde Whiplashvari, müziğin, provanın birleştirdiği bir gerginlik görmeyi bekliyor olabilirsiniz. Bunu hissettiğimiz bir iki sahne mutlaka var nitekim tüm karakterler yaptıklarını çok ciddiye alarak yapıyorlar ve bu da herkesin gergin olmasına neden oluyor. Fakat filmin geneline hakim böyle bir hava olduğunu söylemek mümkün değil. Nitekim o kadar çok alakasız, tekrara düşen ve ne komik ne ilginç ne de kulağa hoş gelen diyalog var ki bu havayı hemen dağıtıyorlar. Tam ortam geriliyor o sırada kullanılan müzikler veya karakterlerin söyledikleriyle bozuluyor. Ben gerileceğim bir şey izlemeyi beklerken sıkıcı bir şey izliyormuşum hissine kapıldım.

Ma Rainey's Black Bottom

Tabi ki illa gerilelim diye bir şey yok. Zaten filmimizin türü de dram ve müzik fakat drama dair gördüğümüz çok az öge var. Evet trajik bir arka plan, ayrımcılık, başarısızlık temaları dramı sağlıyor fakat film bunlarla da bence dramı bize hissettiremiyor. Bazen eğlendirmeye, bazen germeye, bazen mutlu etmeye çalışırken gerçekten karmakarışık bir şey ortaya çıkıyor.

Tüm olaylar aynı gün içinde gerçekleştiği için anlatının ve tüm eleştirdiklerimin sağlanmasının da çok daha zor olduğunu belirtmeliyiz. Zaten filmin anlattıkları belki dramatik veya gerici olabilecekken hemen değiştiği ve farklı şeyler olduğu için bize geçmiyor.

Sonuç

Filmi başarısız bulduğumu çok rahat bir şekilde söyleyebilirim. Buna rağmen oyunculuklar gerçekten filmi hak ettiğinden üst yerlere taşımış ve bazı sahneleri çok etkileyici kılmış. Chadwick Boseman ise gerçekten potansiyelini son bir kez bize göstermiş.

“Boseman’ın Son Filmi: Ma Rainey’s Black Bottom” başlıklı yazımızın sonuna geldik. Bizleri Instagram ve Twitter hesaplarımız üzerinden takip edebilirsiniz. Diğer içeriklerimize de göz atmayı unutmayın!